/* /*]]>*/ «با نظام روحانیت مخالفم،اما طرفدار خاتمی هستم و می خواهم که خاتمی ما را تنها نگذارد» پارسال این جمله ورد زبونم بود....خاتمی آمد، موسوی هم آمد،خاتمی رفت! همه ی امید ها نابود شد،به جز خاتمی کسی نمی تونه جلوی محمود بایسته...اما باید رأی می دادم،به کی؟بین کروبی و موسوی باید یکی رو انتخاب می کردم،گشتم و گشتم تا به سابقه ی موسوی در عرصه ی فرهنگ رسیدم.... فرهنگ! واقعاً فکر می کنید مشکل ما سیاسی است؟مشکل ما سیاسی نبود!از انقلاب 57 مشکل سیاسی نبود،مشکل ما فرهنگی بود، زمان پهلوی هرکس از یه جا می نالید،یکی از زن ها بی حجاب،یکی از سانسور،یکی از ساواک، یکی از کاباره،یکی از مردان شب زنده دار مست! پدر و مادر های ما در اثر یک جوزدگی رفتند وانقلاب کردند،رفتند تا زندگی خود و بچه هاشون رو تغییر بدهند....که خطا رفتند ...ایران امروز که حاصل زحمات کورکورانه ی پدران ماست تصویر بهتری از زمان پهلوی نداره،حتی بدتر هم هست:تورم 25 درصدی،کشوری که منبع نفت و گاز است بنزین وارداتی میاره و تازه با سهمیه به مردم میده،چول ایران در رده ی پنجم بی اعتبار ترین واحد های چولی جهان قرار داره،ایران یک کشور جوان است که بیشترین قشر معتادین جامع اش هم جوان ها هستند،همه مدرک دارند و بیکار!در این کشور حق به حق دار نمیرسه به کسی میرسه که  پارتی داشته باشه!این جا زن ها یا به یک مرد تبدیل می شوند یا کنج مطبخ می سوزند!با دو تا امضای زیر میز این خاک بر باد میره!از این پیز های ساده بگیر تا اعدام و قتل عام و نقض حقوق بشرواوووووووووووو..... هرکدوم از ماها از هر دری بزنیم،صد تا در دیگه باز میشه،پس شمردن مشکلات ایران و ایرانی دردی رو دوا نمی کنه... «یک دیکتاتور می رود و یک دیکتا تور می آید»..یکی از حرف های آخر بختیار در زمان نخست وزیری اش بود... حرف درستی زد.... وقتتی در رأس هر جنبشی،انقلاب، دولت و یا حکومتی یک فرد قرار می گیرد،که همه چیز زیر نظر همین فرد است،دیکتاتوری به وجود می آید...حالا این فرد هرچقدر هم که آدم خوبی باشه وقتی روی صندلی قدرت میشینه همه چیز فراموش میشه...تاریخ هم این مسئله رو ثابت میکنه،همیشه شاهانی که وزیرهای زبده تری داشتند و در همه چیز با این وزیران مشورت می کردند شاهان عادل تری بودند... پدرهای ما مثلاً تاریخ خواندند...همیشه هم همین خواندن هاشان رو توی سرما می زنند،که ما خواندیم و به این جا رسیدیم شما نخوانده اید و می خواهید به همه جا برسید،آقایان پدر با این همه خواندن خطا رفتند...انقلابی کردند که سراپا اشتباه بود،کسی رو امام خواندند که وقتی به وطن اش برمیگشت در جواب این که چه حسی دارید؟حتی نقش هم بازی نکرد و گفت:هیچ حسی! مردم ایران مردمی سنتی و دینی بودند،کسی در این شکی نداره،و این سنت و فرهنگ ساختگی شون باعث شد در راهی قدم بگذارند که نتیجه اش روی کار آمدن کسانی مثل خامنه ای و محموده! به نظر من مشکل ایران سیاسی نبوده،فرهنگی بوده!اهالی ادب و هنر و فرهنگ انقلاب کردند به خیال این که با آزادی بیشتر می توانند به فعالیت خودشون ادامه بدهند!که این طور نشد! حتی همه پرسی12 فروردین که فقط به مردم این حق رو میداد که بگویند آری یا نه،خبر از آغاز حکومت یک دیکتاتوری دیگر بود...که متأسفانه کسی نفهمید و صدای آن هایی هم که فهمیدند خفه شد! در تمام این سی سال ،هر قدمی که برداشتیم بیهوده بود،امروز نسل من جنبشی را رقم میزند برای از بین بردن فرهنگ و سنت غلط،برای آزادی و عدالت،شعار نمیدم،حقیقته،ما مانند پدرهامون به خیابون نرفتیم که از چاله به چاه بیافتیم،اومدیم تا از این چاهی که روز و شبش ظلمات مطلق رهایی پیدا کنیم...امروز روز قدسه،روز سبزها،روز قدرت دلاوران سبز!الان که دارم این هار و می نویسم نمی دونم در تهران چه اتفاقی افتاده،اما شنیده ها میگه که درگیری بوده با حضور عظیم مردم! اینجا خبری نبود،چند تا جوون اومده بودند تو خیابون که همه رو گرفتند و بردند حتی نگذاشتند یه شعار خشک و خالی هم سر بدهند و متأسفانه اونقدر تعداد کم بود که من از خودم و شهرم خجالت کشیدم! تا مردم ما بفهمند که چه برسشون آمد،خیلی زمان میبره،تا از این فرهنگ...فرهنگ نه!سنت های غلط،بیرون بیایند خدا میدونه چند متر کفن دیگه باید برای جسدهامون آماده کنیم،تنها امیدی که می تونیم داشته باشیم اینه که محمود جنگ جهانی سوم رو راه نندازه...این تنها امید ماست،چون هنوز مردمانی هستند که با یک گونی سیب زمینی،با اضافه حقوق 50 تومنی (که بعد هم ازشون پس می گیرند) منتظر ظهور امام زمانند و ولایت بر حق خامنه ای فریاد می دهند و جانشین خدا،محمود، رو شکر! زمان میبره تا مردم بفهمند،بهشتی که بهشون فروختند قلابیه،خدای قهاری که می پرستند اون خدای رحمانی نیست که وجود داره،زمان میبره تا بفهمند که باید شعار مرگ بر خامنه ای سرداد که جوون های این خاک رو به خون می کشه،نه مرگ بر اسرائیل که با فلسطین دشمنه دیرینه است... همه ی این ها به زمان نیاز دارد..تا وقتی داتشجویی در مملکت وجود داره که میگه اوضاع کشور من گل و بلبله...چیزی تغییر نمیکنه،این روزهای زرد سبز نمیشه....بله!مردم مشکل سیاسی ندارند،مشکل فرهنگی دارند...مشکل اعتقادی دارند...    

  نشونه های دیوونه شدن چیه؟آدم با خودش حرف بزنه،از دنیا کناره گیری کنه،به جز دو سه تا دوست دیگه با کسی حرف نزنه،تو ی هیچ جمعی شرکت نکنه،تند تند دفتر خاطراتش رو پر از گله و شکایت بکنه،هی سوال بپرسه...سؤال های عجیب غریب:چرا به دنیا میایم؟حالا که به دنیا میایم چرا زندگی می کنیم؟چرا بعد از این همه زندگی می میریم؟چرا اونی نیستیم که می خوایم؟چرا خدا ما رو به وجود آورد؟چرا تنهاییم؟چرا همش یکی دنبالمونه؟چرا وقتی از همه چیز خسته میشی وقتی هیچ راهی نداری نمی تونی خودکشی کنی؟چرا جانی رو که خدا به ما داده،وقتی خودت هم این جان رو می خوای عده ای بهت میگن بمیر و تو میمیری؟چرا خدا در وقابل این همه سؤال سکوت میکنه؟ تا حکمتش رو دریابیم؟! هر وقت  می خوام از خودم بگم یاد مقاله ی یه جوجه روزنامه نگار می افتم:«به من چه که تو استرس داری برای امتحاناتت،به من چه که امروز کجا رفتی و چی کار کردی،واقعاً لزومی داره این جور مسائل رو توی وبلاگت بنویسی؟...» البته اینم بگم که مجله ی این جوجه روزنامه نگار و همکارانش شده دفتر خاطراتتشون،خوب به من چه که تو از این فیلم خوشت نیومده،به من چه که این کتاب به مذاقت خوش اومده،مگه تو کی هستی؟... بگذریم...حالا از خودم بگم! این روزها یه حال دیگه ای هستم،گیج و مبهوتم،حتی غذا خوردنم هم عوض شده چه برسه به عقایدم،شب ها دو سه تا بطری یه لیتری آب می خورم،تازه صبح که بیدار میشم بازم تشنمه!شب چند تا قرص خواب آور می خورم اما خوابم نمیبره...چرا این ها  رو اینجا میگم؟به شما ها چه که من دارم میمیرم یا نه!         بعضی وقت ها با خودم فکر می کنم که کاش به جای خون در رگ هایم جرأت جاری بود...اون وقت راحت تر می تونستم خودم رو دار بزنم،به خصوص تو این روزهایی که قرص اعصاب لازمم... هر روز که به سنم اضافه میشه حس می کنم از دنیا بیشتر فاصله گرفتم،این اذیتم میکنه،اینکه مال این دنیا نیستم، این که هیچ چیری برام جذابیت نداره،اینکه دیگه هیچ چیزی توی دنیا نمی تونه  خوشحالم کنه... بعضی وقت ها که به نوشته های قدیمی خودم سر میزنم دلم میگیره از رویاهایی که به باد رفتندفبه امروز خودم نگاه می کنم،به رویاهایی که فردا به باد می روند...به این قصه هایی که می نویسم و می نویسم...قصه های که من نوشتم و فقط من می خونمشون... از جنگیدن خسته ام...چندین ساله که توی میدون ایستادم....دیگه نمی جنگم تو فکر که من تسلیم شدم! شاید تقدیر این بود...

-تو نمی تونی تا آخر عمرت تنها بمونی الان هم فقط داری شعار روشنفکرانه میدی،که زن اگه شوهر کنه بدبخت میشه و زنی که دنبال آزادیه باید مستقل باشه!

-یه نگا به  دوستات بنداز،کدومشون مثل تو هستند؟کدومشون انقدر خیال پردازند؟برم خارج!خر پول هم که باشی به همین سادگی ها نمی تونی از ایران در بری!نه مامانت اونور آبه نه بابات!همه ی کس و کارت اینجاست!تازه فکر کردی اون جا آسمونش آبی تره؟اون جا هم یه خراب شده ای مثل اینجا!

-اما من هنوز تو کف اینم که تو با اون همه وطن پرستی که از همه جات میزد بیرون،چی شد یه دفعه قصه ی خارج رفتن ورو خوندی؟این هم از سرت میپره!

-چاره ی دردت اینه که دلت پیش یکی باس گیر باشه مثل ما!

باید به این بحث پایان میدادم:من تصمیم خودم رو گرفتم،فوقش نمیرم،همین جا یه خاکی تو سرم میریزم،شما هم انقدر به فکر من نباشید!

-دردت چیه؟بگو شاید ما بتونیم درستش کنیم!

-فکر کنم باز نزدیک تولدش شده و یادش افتاد که داره پیر میشه!

-من باید برم!

-کجا؟تازه بحث داره داغ میشه!ما تا تو رو شوهر ندیم و یه گلهبچه نندازیم به جونت دست از سرت بر نمی داریم!

-شما که اینقدر در شوهر پیدا کردن ماهرهستین واسه خودتون پیدا کنید!

-داداشش واسه تو!

-حوصله ندارم!باید برم نمره هام رو بگیرمففردا صبح هم کلی کار دارم عصر هم باید برم دنبال مودم واسه لب تاب!بای!

                                                                  ***

قصه ی غریبی داریم ما آدم ها،توی دنیایی زندگی می کنی که وقتی میگی دوست پسر داشتن خوب نیست به امل بودن متهم میشی،وقتی  می خوای با یه دید باز به دنیا نگاه کنی میگن مگه میشه دخرت شوهر میکنه!

تقصیر ما نیست،این جامعه ی سنتی با یعقاید دست و پاگیر راه همه رو بسته،بخوای بمونی یه درده بری هم یه درد دیگه...کلنجار رفتن من با خودم تمومی نداره،شاید نباید فکر میکردم،نباید تصمیم می گرفتم،شاید باید مثل همه ی دخرتهای دیگه چشم بسته راه برم،تا شاید بیافتم توی دست های یکی،شاید تقصیر خودم بود که اینجوری شدم،از بس چشم هام رو باز کردم و راه رفتم،شاید نباید  دختر میشدم،شاید نباید به دنیا می اومدم،تقصیر من نیست که توی دنیا دلبستگی ندارم،توی ذات من این بود که یه گوشه بشینم و کتاب بخونم و بعد بنویسم،شاید نباید کتاب می خوندم...تقصیر من نبود که با شعرهای فروغ بزرگ شدم...باید رفت،اگه نرم می پوسم....من نه همه...همه ی ادم ها همین جوری هستند اگر سفر نکنند می پوسند...

هجرت....توی سرنوشت همه ی آدم هاست،فقط منزل و مقصدش تفاوت داره،یکی از خودش به درون کس یگه ای هجرت می کنه،یکی از تنهایی هاش به زندگی،یکی از زندگی به تنهایی،یکی مثل من از تنهایی به تنهایی...تقصیر ماست که همیشه باید کسی رو در کنار خودمون داشته باشیم،مادر پدر،برادر،خواهر،دوست،همسر،فرزند...ماییم که نیم خواییم چیزی تغییر کنه،چون می ترسیم،چون توی همه ی فیلم ها آدم های تنهای یا افسرده میشند یا دیوونه آخرشم خودشون رو می کشند،توی همه ی کتاب ها قصه های عاشقونه خوندیم وآخر همه شون یه جمله بود:و تا آخر عمر با خوب یو خوشی با هم زندگی کردند...تقصیر ماست که همیشه به دنبال یه پایان خوبیم و فکر می کنیم خوب یدر اینه که کسی رو دوست داشته باشی...تقصیر ماست که دربه در دنبال عشق می گردیم،کاسه ی گدایی گرفتیم و دستمون و تو خیابون ها به دنبال عشق می گردیم،اما می دنیم نه عشقی وجود داره نه عاشقی!

شاید اگر 22 خرداد اون اتفاق ها نمی افتاد من با خودم آنقدر فکر نمی کردم که حالا به این جا برسم:هجرت و هجرت و برنگشتن!...سیاستی که نخواستم واردش بشم وارد زندگی من شد...نه!وارد زندگی همه شد...من بهش فکر نکردم و شما بهش فکر کردید...درست اینه که توی این بهبوحه ی سیاسی من مثل سابق حرف تند سیاسی بزنم،اما نمیزنم چون می دونم کارمون بی فایده است،مثل تمام کارهای بی فایده ای که توی این سی سال انجام شد،نمی خوام مثل شما وقتی به خودم بیاد که دیر شده...

حرف آخر:ایران همینه،هزاران ساله دیگه هم بگذره همینه،پس باید رفت...پدر و مادر های ما درس آزادی و آزادگی رو بهمون خوب یاد ندادند،اشتباهی کردند که حالا ما داریم چوبش رو می خوریم...شاید اگر ما آزاد باشیم بتونیم به نسل بعد از خودمون یاد بدیم که چگونه این خاک رو باید پس گرفت،ما حرف های شنیدنی تری داریم..اما تا وقتی که با چشم بسته راه بریم چیزی رو نمی بینیم که بخوایم تعریف کنیم.... آهای شمایی که به من و عقایدم خرده می گیرید کاش حقیقت رو میدید!

باید برمی گشتم،به کجا؟نمی دونم...شاید به خودم... قصه ی من و ننوشتنم،قصه ی همون مستی است که روزی هزار بار پیاله می شکند و توبه می کند اما عاشق مست برای دردش جز می مرهمی ندارد پس توبه می شکند و باز به حلقه ی در میخانه چنگ می زند...منم توبه شکنم... نباید بنویسم،نباید حرف بزنم،عهد بستم که ننویسم،اگه می نویسم برای خودم بنویسم،برای دلم...اما نتونستم و شدم توبه شکن.... نمی دونم کی هستی،داری من رو سرسری می خونی، تا عمق وجودم رو حس می کنی،شاید از دوست های قدیمی باشی که گذرت اتفاقی بعد از مدت ها افتاده به اینور،شاید هم اولین باره که داری این خط خطی ها رو می خونی،بهتر فکر کنید که این وبلاگ نبوده،حالا تازه یکی داره از اول برگه هاش رو پر می کنه.... «این دگر من نیستم،من نیستم،حیف از آن عمری که با من زیسته ام...» هیچ آداب و ترتیبی برای نوشتنم ندارم،فقط می نویسم،می نویسم چون هستم...نمی نویسم تا باشم... .... باید برمی گشتم؟یا باید برم؟ تو شناسنامه ی من مهر ایرانی خورده،مثل خود تو!توی مملکتی زندگی می کنم که فوتبالش هم به سیاست ربط داره چه برسه به هنر و فرهنگ!پس اگه اول کاری تو این اوضاع سیاسی قمر در عقرب حرف سیاسی بزنم بیراه نگفتم! رفتم...چون هیچ امیدی به فردای سبز نداشتم،الان هم ندارم...دیروز می گفتم هیچ جا مثل خونه ی آدم نمیشه،حالا می گم این جا قفسه باید از این قفس پر بگیری تا نفس بکشی... برگشتم تا پر بگیرم...تو هم باید پر بگیری،بری به جایی که آزادی! توبه شکستم که پر بگیرم،کسی که به دنبال جام باقیه،بی می زندگیش نمی گذره....توبه شکستم برای یکی دیگر شدن... اما خوب...توبه کردن من خیلی چیز ها رو بهم یاد داد...فهمیدم هیچ جایی بهتر از کنج ازلت نمیشه،گاهی تنهایی آدم ها رو بزرگ می کنه،بزرگ و فهمیده!یاد گرفتم اگه می خوام آزاد باشم،باید ساختار شکن باشم،خودم رو درگیر قید و بند های الکی نکنم،قیر و بندهایی که خودمون برای خودمون درست می کنیم...که باید نصیحت شنید و شنید و شنید، درس خوند و کار کرد و همسری برگزید و بچه ای آورد و بزرگش کرد و به اون هم همسری داد،نصیحت کرد و نصیحت کر و نصیحت کرد و...نمازی خواند تا مسلمان باشی و خدا رو قبول داشته باشی و عاشق مست نباشی چون خدا درها بهشت اش رو بر روی مستان می بندد....(من گوشم به هیچ نصیحتی بدهکارنیست پس دوست ندارم کسی رو نصیحت کنم اما یکم فکر کن،رها شدن می ارزه به کادوی ولنتاین!!!) من همه ی این قید و بندها رو شکستم و شدم خودم،اونی که باید باشم...نه،اشتباه فکر نکن!من الکلی نیستم،عاشق هم نیستم البته از اون عشق هایی که تو فکر می کنی....من رها شدم...حالا این توبه شکن با آزادی فقط یه قدم فاصله داره...